Needle therapy (4)

Na een week of twee van eindeloze uren draadjes en steekjes merk ik ook resultaat buiten de lap stof. Ik kan weer naar de winkel en een boodschap doen. Ik kan weer een boodschappenlijstje maken... ik kan me, kortom, weer wat beter concentreren. Op de stof ben ik toe aan grootse beweging. Kleur! Ander materiaal!! 

Needle therapy (3)

Misschien is het wel het ‘vooruit denken’ dat zo goed werkt. Ik ben heel open over mijn situatie naar anderen. En wat ik terugkrijg is: ‘Ik ging breien toen het slecht ging met me’, of: ‘Legpuzzels, dat gebruikte ik’. Toen ik er over nadacht zag ik de overeenkomst ook met dit ‘borduren’. Er is geen deadline, er is geen ‘juiste manier’, maar het gaat wél vooruit. Terwijl de mentale situatie uitnodigt tot terugkijken, hoe het zo kon komen, dat soort doodlopende gedachtes... Dit gaat vóóruit! Ook grappig: zodra ik bewust probeer iets moois te maken (de stralenkrans rond het vogeltje, vorige post) ben ik niet tevreden met het resultaat. Het is te slordig waardoor de stof trekt. Ik wilde dit te graag denk ik, en haal het uit. 



 

Needle therapy (2)

Hoe het precies werkt weet ik niet. Maar iedere dag opnieuw pak ik mijn lap en ga zitten. Ik gebruik restjes die ik in huis heb, draadjes, borduurzijde, lintjes. Uren kan ik stomweg de ene na de andere steek zetten. Geen plan, gewoon gaan. Na een paar dagen realiseer ik me pas dat ik begón met een gouden kooi voor een van de vogeltjes. Toeval? Of passend bij mijn gevoel?  

Tijdens het werken ervaar ik een enorme rust. Stilte om mij heen, kopje thee.. en pas aan het eind van het draadje bekijken waar ik verderga.

Needle therapy (1)

En ineens zit ik thuis. Na jaren (te) hard doorlopen is het ineens over. Een kleinigheid, een verkeerde opmerking en ik zit thuis. Waarom ik dit met je deel op een blog als dit, dat toch gaat over creaties, is omdat juist dít mij helpt op de weg terug. ‘Dit’ heeft geen naam. Ik had ook geen plan. Ik voelde diep van binnen de behoefte om iets te maken. Totaal niet in staat tot welk plan dan ook schoot me mijn ‘leeskleed’ te binnen. Dát was tof! Maar ik gaf het weg aan mijn voorleeskind toen we klaar waren... In mijn kast lag al minstens 5 jaar een lapje velours te wachten op een bestemming... zo begon het. Gewoon een lintje naaien, een randje borduren, een draadje vastzetten. De knopendoos, een bakje kraaltjes... 

Voorbereidingen voor het seizoen

En ineens staat daar een kleine roedel! Love it, recyclen past voor mij bij de soberheid van kerst. 

En ineens..... kriebelt het!

Merel-nieuws...

Ze leven! Opgetogen bekijk ik de foto die mijn zoon zojuist maakte. Ze leven... en het zijn er zéker vier. Pa en ma laten zich weinig zien rond het nest. Híj zit in de boom verderop hard te zingen, maar háár zien we weinig. Ik kreeg het vermoeden dat de jongen overleden waren, maar niet dus!



Het wel en wee van 'ons' merelgezin wordt, weliswaar op gepaste afstand, op de voet gevolgd. Afgelopen voorjaar doken ze ineens op in ons fietsenhok. Een merelstel bouwde in no-time een nest tussen de bogen van de slee. We vonden het een bijzonder onhandige plek; ze moesten in duikvlucht vanaf het balkon het fietsenhok inzweven, waarbij ze de parasol moesten zien te ontwijken. Het nest lag dicht onder het transparante plastic dak, veel te warm! Maar de merels vonden het prima. Twee jongen brachten ze groot, een kat verstoorde de rust, klom naar het nest en met het nodige misbaar en veel paniek bij de ouders vlogen de jongen uit. Of ze sterk genoeg waren om te overleven, geen idee... We snoeiden de klimop, ruimden het nest en gingen er van uit dat we de merels niet terug zouden zien.

Tot deze april. Op exact dezelfde plek bouwden ze in een paar dagen tijd een nest. Onder dat warme dak, vrij in ons zicht... wat een merkwaardige keus toch. Mijn zoon kan, omdat hij langer is dan ik, op een onbewaakt ogenblik soms een foto maken. Zo weten we sinds begin deze maand dat er zes eitjes in het nest zijn gelegd. De linkerfoto is van twee weken geleden. De rechter is van vandaag. 

Wat een heerlijk idee, dat het kleine plaatsje achter ons huis nu echt een broedplaats is! Toen we dit huis kochten was het een kale, betegelde stoep. Dit voelt als een overwinning, als een beloning. We plaatsten schuttingen, klimop, bruidssluier, clematis en wingerd. We plantten bomen en vulden potten met de meest uiteenlopende planten. Natuurlijk genieten we daar zelf van; we kunnen nu beschut buiten lezen en eten. Maar dat de merels het met ons eens zijn...

Althans; ik hoop dat ze terugkomt. Dat de activiteit straks weer toeneemt. Want die scharminkels moeten toch eten?